சிலப்பதிகாரத்தைப் போன்ற காவியம் உலகில் எந்த மொழியிலும் இல்லை - புதுச்சேரியில் நடைபெற்ற சிலப்பதிகார விழாவில் வைகோ

ஆலும் வேலும் அடியார்க் கெல்லாம்

ஆயிரம் பூத்துக் குலுங்கும் அடவிகள்!

ஆலும் செழித்துப் பூத்துக் குலுங்கும்

புல்வைக் காட்டு மணந்தரும் நாடு!

என்றுமட்டும்,

எங்கள் நாட்டுப் பாடல், எங்கள் நாட்டுப்புறப்

பாடலாகத் தமிழென்று சிங்கே முழங்கு!

என்று தமிழினத்தைத் தட்டித்

தூங்கும் இனத்தை தட்டி எழுப்பும் பாட்டோ?

பாரீர்க்காளார் கடல் போல் பரப்பமைந்தோடு வீடு!

என்று உணர்வூட்டியும், தமிழ் உலகத்திற்கு அழியாத அருட்கொடையை வழங்கிய புரட்சிக் கவிஞர் பாரதிதாசன் பாரதிதாசனின் உலகையே ஈர்த்து மையம்கொண்டோலில,

தென்னாட்டிலிருக்கின்ற, அடிமைத் தளைகளை உடைப்பதற்காக அம்புபோட்டுக் கண்டும் சாங்கையங்கள் உடையாய் பிடிந்ததோடு, அமுடோட 26 தமிழ்ப் பெண்கள் கடந்து வந்தனர். கூட்டமாய் வந்து குவிகிறது. அந்தக் கூட்டற்றைக் கடக்க முடியாமல் அந்தத் தமிழ் தொண்டர்களில் ஒரு தாயின் மகத்துவத்தை, பெருமை ஓடி வந்த வெள்ளைக் கோடு போய்விட்டது.

ஒழிந்ததையாத் தேடி விட்டோம்! என்று காந்தியார் கூற, இனி அந்தக் குழந்தையை காக்க இயலாது. நம் பயணத்தைத் தொடர்வோம் என்று காந்தியார்ரோடு நடந்த தமிழ்த் தாய், அதே உணர்வோடு குறிப்பிடும் மக்களின் உரிமைகளுக்கு எதிராய் வெள்ளையர் புட்டய லங்குகளை உடைப்பதற்கு நெஞ்சோட்டப் பின்னணியில் நடந்த வேளையில், அங்கே பாப்பம்மா என்ற புதுத்த தாய்மையுள்ளியளவில் 18 ஆகவையில் உயிர் துறக்கும் தருவாயில் தூக்கிச் செல்லப்பட்டு, குடிசையில் கிடத்தப்பட்டபோது, அங்கு சென்ற காந்தியார், “மரணம் உன்னை நெருங்கு கிறதே! நீ கவலையடையவில்லையா?” என்று கேட்ட போது, “நான் மடிந்த பின்னாலும் ஒரு தமிழ்ப் பெண்ணாகப் பிறப்பேன். உங்கள் உரிமைப் போரில் பங்குபெறுவேன்” என்று நெஞ்சாரும் கூறிய எளிமையின் பிறந்த ஊருக்கு வந்திருக்கிறேன்.

அடுத்த ஒரு பிறவி இருக்குமானால், நான் தமிழனாய்ப் பிறக்க வேண்டும். தமிழ் மொழி கற்க வேண்டும் என்று தன்னுடைய நெஞ்சத்தில் பிறந்த உணர்வை வெளிப்படுத்தினார்.

கத்தியின்றி, இரத்தம் இன்றி யுத்தம் ஒன்று வருகுது, சத்தியத்தின் நித்தியத்தை நம்பும் யாரு பூர்வமாக, இத்தேசத்தில், இவ்வாலிபர்கள் ஒருவரை ஒருவர் வெட்டிச் சாய்த்துக் கொள்கிறார்கள் என்று போது, தன் விரலில் அடைத்த சுதந்திரத்தை நாட்டின் தலைவர்களில் அனைவரும் கொண்டாடி மகிழ்ந்து கொண்டிருந்த வேளையில், நவ காலியில் புல்லம்பில் களும், இரத்தமும் இரத்தக் களரியாக ஈடுபட்டிருக் கிறார்கள் என்பதைக் குத்தும், அந்தத் கலவரத்தை தடுத்து நிறுத்தினார். அங்கே துப்பாக்கிக் குண்டுகள் சரமாரியாகப் பாய்ந்து சென்ற போது, மகாத்மா காந்தி அவர்கள் 1948 ஜனவரி இறுதியில் டெல்லி பிர்லா மாளிகைத் தோட்டப் புல்தரையில் பிரார்த்தனைக்குச் சென்றபோது, கோட்சேயின் மூன்று துப்பாக்கிக் குண்டுகள் மார்பில் பாய்ந்து உலகமே போற்றும் உத்தமருக்கு முடிவு ஏற்பட்டது.

இந்த உபகண்டத்தில் எத்தனையோ போர்கள் இருந்தன. குப்தர்களின் சாம்ராஜ்யம் இருந்தது. மௌரியப் பேரரசு இருந்தது. ஆனால் எந்தப் போரும் இந்த நாட்டின் எல்லைகளைக் கடந்து வெளிநாடு களுக்குப் படையெடுத்துச் செல்லவில்லை. ஆனால் தெற்கே ஒரு பேரரசு இருந்தது. அது சோழப் பேரரசு. அவர்களிடம் வலிமை வாய்ந்த கப்பல் படை இருந்தது.

வலிய போர் யானைகளை ஏற்றுங்கின்ற அளவுக்கு பலம் வாய்ந்த கப்பல்களை, மரக் கலன்களை செலுத்துகின்ற ஆற்றல் பெற்றிருந்த சோழப் பேரரசு, தெற்காசிய ஆசிய நாடுகள் அனைத்தையும் வென்று தனது இந்த அதிகாரத்தின் எல்லைகளாக எடுத்திருப்பது, ஆசியாவின் தலைசிறந்த பேரரசு என்று போற்றப்பட்ட பெருமைக்கும், இந்த போர்த் தந்திர முறையும் அளப்பெரும் தூரத்திற்கும் நீடிக்கும் உறுதிமொழியைத் திட்டமிட்டவர் பல்லாண்டுகள் ஆண்ட ராஜராஜ சோழன் அவர்களது பெருமைக்கு உரியதாகும்.

வங்கக் கடல் அலைகள் ஓய்கிறதோ, ஓயாதோ, ஆனால் இந்த கடற்கரையில் வருகின்ற அலைகளின் உரசலையும் உணர்வுகளையும் அடையச் செய்கின்ற காரணத்தால் ஆயிரக்கணக்கான தமிழர்கள் கண்ணீரும் மரணமுமாக, தலைமைகளும் தலைவர்களுமாக, தந்தையும் மகனுமாக, தாயும் புதல்வியுமாக இந்தக் கடற்கரை நெடுகிலும் ஆயிரம் ஆயிரம் பேர் அமர்ந்திருக்கின்ற சூழலில் நான் வானத்தை அண்ணாந்து பார்க்கிறேன், நடந்த துயரங்கள் என் கண்களில் படவில்லை. மக்கள் கூட்டம் கடும் பஞ்சப் பொக்கங்களை இந்த வானம் மறைத்திருக்கிறது.

இப்பெரும் கார்ப்பரேஷனில் ஒன்றிய அரசுக்குத் தராததை, தனித் தமிழ் இயக்க சிலப்பதிகார விழாவில் உரையாற்ற வேண்டும் என்று விருப்பமுரிய செயலர் தமிழ்க்கடலன் என் இல்லம் தேடி வந்து கேட்ட நேரத்தில், சிலப்பதிகாரத்திற்கு விழா எடுப்பதற்கு ஒரு மாபெரும் இயக்கமே! அவம்பின் பெருமையைச் சொல்ல அழைக்கிறார்களே, கலந்து கொள்வோம் என்று அவர்களுக்குத் துணிவை நிறைவேறுவதற்காக ஒப்புதல் கொடுத்து, ‘முத்தமிழ் போற்றும் மூன்று காண்டங்கள்’ என்ற தலைப்பில் நான் உரையாற்ற ஆயத்தமானேன் என்று கூறினார்.

இந்த முன்னிரவு நேரத்தில் நான் எடுத்தக் கூடிய பெரும் தலைவர்களில் புரட்சிக் கவிஞர் பாரதி தாசனாரையும்,

நாடாளுமன்ற மாநிலங்களவையில் தற்போதைய உறுப்பினராக ஆகிய உடனேயே இந்த வரலாற்றுக்கள வெளியீடுகள் இத்தகைய அமைந்தே தீரவேண்டும், நாடெங்கிலும் இனி இடியும், மின்னலுக்கும்தான் இருக்கும். வேறு மொழிகளுக்கு இங்கு இடம் இல்லை என்று அவர்கள் சுட்டிக்காட்டியபோது, நான் எழுந்து நின்று அவர்கள் சொல்லியதை அடியொட்டியாக புரட்சிக் கவிஞர் பாரதிதாசன் கவிதை வரிகளாகிய,

எப்பக்கம் வந்து புகுந்துவிடும் - இந்தி?

எத்தனை பட்டாளம் கூட்டி வரும்?

கன்னடத்துண்டப் பேச்சேடும் -வந்த

கட்டாய இந்தியை வெட்டிப் புதைப்போம்!

என்று ஆங்கிலத்திலும் மொழிபெயர்த்துச் சொல்லிவிட்டு வந்தேன்.

அந்த உணர்ச்சிவயுள்ள தமிழ் மணந்தான் இந்தப் புதுவை! இந்தப் புதுவையில்தான்

காக்கை குருவி எங்கள் ஜாதி - நீள்

கடலும் மலையும் எங்கள் கூட்டம்

நோக்கும் திசையெல்லாம் நாமன்றி வேறில்லை

நோக்க நோக்கக் களியாட்டம்!

என்று கவிதை வரிகளை எளிமைச் சிற்றூராகத் தந்த பாரதிதாசனின் ஊர். தமிழின் சிறப்பு, அந்தப் புதுவை மண்ணில், ஆயுதம் ஏந்திப் போரிட்டு, வெள்ளையரை வீழ்த்தியது என்று வரலாற்று ஆய்வில் உலகறிய அரவிந்தாச்ரமம் அமையப் பெற்ற ஊர். இங்கே வந்து அரும் போரிக்கும் அரவிந்தராக சிறை அமைந்த புதுவை மண்ணில், தந்தை பெரியாரும், பேரறிஞர் அண்ணாவும் தமிழ் வளர்க்கும் புதுவைக்கு வந்து தமிழ் உணர்ச்சியைத் தருகின்ற நிகழ்ச்சியை நடத்தப்பட்டு, அந்த நள்ளிரவு வேளையில், தங்களுக்கு செல்ல வாய்ப்பிட்ட புத்துயிர்ப்போடு டில்லி தலைவர்கள் கூடி இந்த புதிய சூழ்நிலையைக் கொண்டாடி தீர்த்தார்கள். இரத்தம் சொட்டச் சொட்டப் படுகொலைகள் நடந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது.

அவர் குடும்பத்து குழந்தைகளின் பெரியாரிடத்திலிருந்து சென்றபோது, காந்தியிடம் இடங்களை தன் விரல் தொட்டுக் காட்டிவிட்டு, “ஈரோட்டுக்கு வா! என் இல்லத்திற்கு வா! நான் நடத்துகின்ற பொதுக் கூட்டத்திற்கு தலைமை தாங்குவாயாக” என்று அழைத்துக் கொண்டு பெருமைக்குரிய புதுவை மண்ணிலே, தமிழ் உணர்வை எளிமையாக வெளிப்படுத்திய புதுவையில்,

சிலப்பதிகாரத்தைப் போன்ற ஒரு காவியம் உலகில் எந்த மொழியிலும் இல்லை என்று பெருமை படைத்த தாயாகவும், இனி இப்போது என் பேச வேண்டும்? பாரதிதாசரின் பாடிப் புகழ்பெற்ற காவியத்தில் ஆதிக்கத்திலிருந்து புதுமையை அளிக்கிறதா என்று ஆராய்ந்து போற்றித் தொழுகை செய்வோம் தோழர்களே! இத்தகைய சிலப்பதிகாரத்தை ஆதிக்க சக்திகள் எப்படிப் பேசினார்கள்? தங்களுக்குப் பாத்தியதை எந்தத் தொடர்புமில்லாமல் பேசிவிட்டுப் போகிறாரா? பரப்பியிருந்தார்கள் எல்லாம். இது தேவையின்றி பேசிய என்று சுடலைத் துறை அமைதியாக அமைத்துக் கொள்ளத்தக்கதன்று தமிழ்ப் பெருமக்களே, ஜெயங்கொண்டாரை, தொல்காப்பியரை நாம் கொண்டாட வேண்டும்.

கடமை செய் என்ற கட்டளையின் பேரில் நான் இங்கே வந்து நிற்கிறேன்.

காலங்கள் பல உண்டு. கிரேக்க இலக்கியங்கள் பல உண்டு. அதில் பல்வேறு இலக்கியங்கள் உண்டு. வடமொழியிலும் உண்டு. அந்தக் காலங்களில் குறைகளைப் குறிப்பிட்டார்கள். சேக்ஸ்பியர் எழுதிய தத்துவங்கள் உண்டு நல்ல இலக்கியத் தத்துவங்கள் உண்டு தமிழருக்கு உண்டு. அங்கே உள்ள இலக்கியங்களில் உள்ள கருத்துக்கள் உண்டு தமிழிலும் உண்டு. அதற்குரிய இலக்கியங்கள் உண்டு. அந்த மாபெரும் போர்க் காவியத்தை தேவாரம் சொல்லும், அதை தேவாரம் போல் போற்றத்தக்கதல்ல.

அனுபவித்த தத்துவங்கள், எழில் காவியங்கள், கதைகள் ஆதாரமாக இருந்த சிலப்பதிகாரத்தை படித்துத் துயரமுற்று, துன்ப அமைப்பில் விழுந்துவிட்டது, எந்த அடையாளமும் இல்லாமல் போயிற்று! எந்த அடையாளமும் இல்லாமல் அழித்துவிட்டார்கள்! சிலப்பதிகாரத்தை ஒரு காவியமாகப் போற்றப்பட வேண்டும்.

இதன் மையம் ஒன்றாக இருப்பது ஒரு மாபெருங்கடல். அந்தப் பெயரைக் கேள்வியேறி தன் நாடகத்திற்குத் திட்டமில்லை.

காளிதாசன் அமுதசுரபி போன்றவைகளைத் தூக்கி அடித்துள்ளார். ஆனால் சாகுந்தலம் உள்ளிட்ட பல காவியங்களை எழுதினார். இரண்டு மன்னர்கள் தங்களுக்குள் தங்களை அடக்கி அரசு செய்வதற்குரிய திட்டங்கள் உண்டு. ஆனால், அரசனும் அரசியும் பிரிக்கப்பட்டார்கள். இவருக்குப் பின்னால் இவர், அமைச்சர்கள் பதவிக்காகத் தன் துணையைத் திருத்திக் கொண்டார்! என்று எண்ணிய மன்னன் தன் மனைவியைப் பலிகொடுத்துப் பின்னர் தானும் மாய்ந்தது போல் அமைத்திருக்கிறான். காதல் ஒழுக்கம் பற்றித் தமிழரின் உயர்வான கொள்கையை வெளிப்படுத்தினான்.

காளிதாசன் அடுத்த பொருளுக்குரிய கொள்கையை என்னென்னவென்று வெளிப்படுத்தினான்? காளிதாசனுக்குத் தெரியாததல்ல. தெரியாமல் இருந்தாலும் அதை ஒப்புக்கொள்ளாதவர்கள்தான் தமிழர்கள்.

எப்படிப்பட்ட காலத்தில் இந்த நூலை பாடி முடித்தார்? என்று தெரியாமல் ஊருக்குள் வந்து நெல்லை வெட்டி, நெல்லறுத்துப் பாடினான். காளிதாசனைப் பற்றி பல கதைகள் உண்டு.

இரண்டு காவியங்களில் சிறந்த காவியங்கள் எது? என்றால் இராமாயணமும் சிலப்பதிகாரமும் தான். ஆனால் இரண்டையும் நாம் ஒன்றாக வைக்க முடியாது. கம்பன் இராம காவியத்தைப் பாடினான். ஆனால் சிலப்பதிகாரத்தை இளங்கோவடிகள் பாடினார்.

காளிதாசன் தான் படைத்த சாகுந்தலத்தில் துஷ்யந்தனைத் தடுத்து காட்டியிருப்பார். ஆனால் சிலப்பதிகாரத்தில் இராமாயணத்தில் வரும் சடாயுவைப் போல அல்லாமல், சிலப்பதிகாரத்தில் ஒரு பறவை அரசனோடு பேசியது போல் அமைக்கவில்லை. மாறாக, புறாவுக்காக தன் சதையை அறுத்துக் கொடுத்த சிபிச் சக்கரவர்த்தி, கன்றை இழந்த பசுவுக்கு நீதி வழங்கிய மனுநீதிச் சோழன் போன்றோரின் கதைகளைக் காட்டி, மன்னர்களின் கடமைகளை இளங்கோவடிகள் சிறப்பாக எடுத்துரைத்தார்.

கண்ணகியின் சிலம்பு உடைந்து மாணிக்கப் பரல்கள் சிதறிய போது, பாண்டிய மன்னன் “யானோ அரசன்? யானே கள்வன்!” என்று தன் தவறை உணர்ந்து உயிரை விட்டான். ஒரு பெண்ணின் நீதிக்குத் தலைவணங்கி மன்னன் தன் உயிரை விட்டதாக வரலாற்றில் எங்கும் கூறப்படவில்லை.

துஷ்யந்தனுக்கு ஒரு சாபம் கொடுக்கப்பட்டது. அந்த சாபத்தினால் சகுந்தலையை மறந்தான். ஆனால் கோவலன் கண்ணகியை விட்டு விலகி மாதவியிடம் சென்றது அவனது சொந்த முடிவே தவிர, சாபத்தால் அல்ல. சிலப்பதிகாரத்தில் வரும் பாத்திரங்கள் அனைத்தும் இரத்தமும் சதையுமான மனிதர்களே!

சிலப்பதிகாரத்தில் வரும் மதுரை மாநகரம் எரிந்த காட்சியை இளங்கோவடிகள் காட்டியுள்ள விதம் அலாதியானது. மதுரை மாநகரம் தீப்பற்றி எரியும் போது, அந்தத் தீயின் சுவாலைகள் வானத்தைத் தொட்டதாகக் கூறுகிறார். அப்படி எரியும் போதும், பார்ப்பனர்கள், அறவோர்கள், பசுக்கள், பத்தினிப் பெண்கள், முதியவர்கள், குழந்தைகள் ஆகியோரைத் தீண்டாமல் மற்றவற்றை மட்டுமே அந்தத் தீ அழித்தது என்று இளங்கோவடிகள் பாடியுள்ளார்.

அரசியல் பிழைத்தோர்க்கு அறம் கூற்றாகும், உரைசால் பத்தினியை உயர்ந்தோர் ஏத்துவர், ஊழ்வினை உருத்து வந்து ஊட்டும் என்ற மூன்று உண்மைகளையும் சிலப்பதிகாரத்தின் மூலம் இளங்கோவடிகள் உலகுக்கு உணர்த்தினார்.

கண்ணகி நீதி கேட்ட காட்சியைப் போல ஒரு நாடகக் காட்சியை உலகில் எங்கும் காண முடியாது. அரசனின் அரசவையில் தன் கணவன் கள்வன் அல்ல என்பதை நிரூபிக்க தன் கால் சிலம்பை உடைத்து அதிலிருந்து வெளிவந்த மாணிக்கப் பரல்களைக் காட்டி, கோவலன் குற்றமற்றவன் என்பதை உலகிற்கு உணர்த்தினாள்.

கண்ணகியின் சினம் கண்டு நடுங்கிய பாண்டிய மன்னன் தன் சிம்மாசனத்திலேயே உயிரைத் துறந்தான். கோவலன் உடலைத் தழுவி கண்ணகி கதறி அழுத காட்சி படிப்போரின் கண்களில் கண்ணீரை வரவழைக்கும்.

சிலப்பதிகாரம் ஒரு தேசியக் காப்பியம். அது சேர, சோழ, பாண்டிய ஆகிய மூன்று நாடுகளையும் இணைத்துப் பாடிய காப்பியம். தமிழ் மக்களின் பண்பாட்டையும், நாகரிகத்தையும் பறைசாற்றும் காப்பியம்.

கண்ணே என் கண்மணியே! என்று கண்ணகியைக் கொஞ்சிய கோவலன், மாதவியின் பின்னால் சென்றான். அவளது அழகில் மயங்கி தன் செல்வங்களை எல்லாம் இழந்தான். இறுதியில் ஒன்றுமில்லாமல் நின்ற போது, கண்ணகியிடம் வந்து தன் தவறை உணர்ந்து நின்றான்.

கண்ணகியோ அவனை மன்னித்தாள். அவனோடு மதுரைக்குச் சென்று தன் காற்சிலம்பை விற்று புது வாழ்வு தொடங்க எண்ணினாள். ஆனால் விதி அவனைக் கள்வனாக்கியது. பாண்டிய மன்னன் ஆராயாமல் அவனுக்கு மரண தண்டனை விதித்தான்.

நீதி கேட்டு வந்த கண்ணகியிடம் தன் தவறை உணர்ந்த பாண்டிய மன்னன், “யானோ அரசன்? யானே கள்வன்!” என்று கூறி சிம்மாசனத்திலேயே உயிர் துறந்தான்.

கோவலனை இழந்த கண்ணகியின் அழுகை மதுரையை எரித்தது. தன் கணவன் கள்வன் அல்ல என்பதை நிரூபித்த கண்ணகியின் மாண்பை சிலப்பதிகாரத்தில் இளங்கோவடிகள் போற்றுகிறார்.

தொடரும்